چند وقت پیش خواب مدرسه ی راهنمایی ام را می دیدم با همان مانتو سورمه ای تیره و مقنعه ی خاکستری دلگیر با همان بچه ها و همان مدیر و ناظم میر غضب  همان استرسها و فشارها  چشم که باز کردم از خودم پرسیدم :چرا بعد ازاین همه سال که از آن روزها می گذرد باز هم خواب آن روزها را دیدم آن هم به این روشنی و وضوح! خوب که هشیار  شدم جواب سوالم را پیدا کردم! همسر جان زودتر از من بیدار شده بود سی دی ترتیل قران گذاشته و همراه آن زمزمه می کرد! علت خواب من همین صدا بود!

در مدرسه ی راهنمایی که سالها پیش من در آن درس می خواندم رسم بر این بود که هر روز از ماه مبارک رمضان یک جزئ قرآن را به صورت ترتیل در کلاسها پخش می کردند و همه موظف بودند حدود یک ساعت همراه بلندگو قرآن بخوانند و وای بر جنبندگان! هر کلاس ماموری مخفی داشت (شما بخوان جاسوس)که موظف بود لیست کسانی که قران خط نبرده اند یا صحبت یا حرکت اضافه ای کرده اند به دفتر گزارش دهد، لیستی که  همیشه شامل اسم من هم میشد! و بعد احضار شدنها و تهدید شدنها و خط و نشانها و...!  و این بی سلیقه گی مسئولین مدرسه که می خواستند همه ی ما را کت بسته به بهشت ببرند باعث شد من مسلمان زاده ی مسلمان تا مدتها از صدای ترتیل قرآن متنفر باشم و صدایی که ذاتا برای هر مسلمان و غیر مسلمانی آرامش بخش است برای من شکنجه بود ! این بود حاصل تلاش مسئولین مدرسه ما برای رساندن ما به فیض حداکثری از برکات ماه رمضان!

در روزهای گرم تابستانی که  بحث مبارزه با روزه خواری و نگهداشتن حرمت رمضان وچه و چه داغ شده است باز این خاطره ها برایم زنده شده و ایمان دارم که این زور و اجبار و اخراج و تهدید به شلاق و... نتیجه ای  جز اضافه شدن به صف روزه خواران و فراریان از دین ندارد!

* امسال بعد از سالها شروع کردم به قران خواندن با سی دی ترتیل دیگر وقتش رسیده که ان خاطره ها را پاک کنم!