اگر او می زند تو هم بزنی

تهدیدی می کند تو هم تهدیدی بکنی

تهمت می زند تو هم تهمت بزنی

ناسزا می گوید ناسزا بگوییی

پس چه فرقی هست بین تو و او...

محکم  باش مصمم باش اما عصبی و افراطی عمل نکن .

پ.ن: نامه این بنده خدا عجیب حرف دل من هم هست.....

حوصله کن و بخوانش

مشکل دیگر این ساختمون ۱۵ واحدی عدم وجود چیزی به نام حریم خصوصیه و بعد از مدت کوتاهی پی بردیم که ما در واقع با ۱۵ خانواده ی دیگر ساختمان بلاخص ساکنین آپارتمانهای اینوری و اون وری و بالایی دسته جمعی زندگی می کنیم ! مثلا همین الان  کاملا مشخص است که همسایه کناری ما افطار قرمه سبزی دارد و در حال گوش دادن به برنامه اشپزی تلوزیون است  خانم هسایه بالا هم مشغول جارو زدن پذیرایی است و همسایه اون وری هم فعلا خانه را خالی کرده و گرنه گزارشش را می دادم! این زندگی گروهی اجباری بدون مشکل هم نیست مثلا همین خانم همسایه  ی دست چپی ما خانم خانه دار خوشحالی ست که شبها  ۲ نیمه شب (در ماه رمضان تا سحر) بیدارند و ماهواره تماشا می کنند و صبحها هم ساعت ۱۱ ظهر از خواب بیدار می شوند! یعنی زمان استراحت ما تازه زمان شارژ شدن و اوج فعالیت اونها ست! البته زندگی اونها به خودشون مربوطه اما تلوزیون اونها درست پشت دیوار اتاق خواب ما ست و صدای تلوزیون اونها با وضوح کامل در اتاق ما شنیده می شه به شکلی که گاهی برنامه ای که در ماهواره می بینه من رو هم جذب می کنه و  قید خواب رو می زنم و به برنامه توجه می کنم حالا فکر کن در این میان خانوم از اون برنامه خسته بشه(گویا اصلا سلیقه مون توی برنامه دیدن با هم هماهنگ نیست چون این اتفلق زیاد می افته) و بزنه کانال رفص و اواز جیگیلی جیگلیی  و ضد  حالی که من می خورم! از وسایل صوتی و تصویری آزار دهنده تر بحث های خانوادگی زنده در حال اجراست و مسائل شخصیه که  ادم نمی دونه چی توی گوشش فرو کند که نشوه آنچه نباید بشنوه!

خلاصه زندگی سختیه  آدم پیاز داغش می سوزه یا سوپش ته می گیره همه ی همسایه ها خبر می شن!  تازه نه دعوایی نه بحثی حتی نمی شه  برای دل خودت زیر آواز بزنی. زندگی در این شرایط اما حسنی هم داره در این مدت محتاط تر شدم انگار. با یاد آوری اینکه شاید دیگری هم بشنوه و بفهمه  بیشتر مواظبم که چه می گم و چه می کنم. شاید خنده دار باشد فقط با تصور اینکه دیگری که شاید نظر و نگاهش نقشی هم در زندگی من نداشته باشه محتاط تر شدم . گاهی فکر می کنم اگر  به جای همه ی اینها حضور خدا را احساس می کردم  شاید خیلی از اشتباهات خیلی از وقت گذرانی ها را کنار می گذشتم و آدم دیگری می شدم!

غرض اینکه از بین این همه مادر بزرگ دلبسته ی پسر ته تغاریش بود همین پسر که دایی کوچک من باشد اخلاق و ظاهرش خیلی شبیه مادربزرگم بود و بعد از فوت پدربزرگ همدم و عصای دست مادر  و با ما بچه ها و نوه ها هم بسیار مهربان بود . تا اینکه جنگ شروع شد و دایی جان که نوجوان ۱۷ ساله ی مسجدی و مومن بود تصمیم گرفت به جبهه برود و مادر بزرگ با اینکه زن معتقدی بود اما چون خیلی وابسته و دلبسته یپسرش بود با انواع و اقسام ترفندهای مادرانه مانعش شد خلاصه دایی جان اینقدر اصرار کرد تا بلاخره رضایت مادر را جلب کرد تا حداقل به اردوی چند روزه ی بازدید از پشت جبهه برود و مادربزرگ به شرطی قبول کرد که همراه او در این سفر باشد. بلاخره مادر و پسر به همرا هم به اردو رفتند اما متاسفانه در راه برگشت در جاده قدیم قم - تهران  ماشینشان دچار حادثه می شود و پسر نور چشم مادر جلوی چشم های خودش از ماشین به بیرون پرت و کشته می شود. مادر بزرگ بعد از این حادثه زیاد دوام نیاورد دق کرد .....

پ.ن: عمر دست خداست.....

پ.ن: نمی دانم چرا خدا همیشه عزیزترین ها را زود می برد؟

پ.ن: همین طور نمی دانم چرا یادشان کردم برای آمرزش روح مادربزرگ و دایی جانم صلوات.