حالا که نگاه می کنم می بینم در کل  سال 87 سال خوبی برام بود یک شروع زیبا در جنوب یک سفر عالی همراه با تاتر و کتاب ، همراهی 6 ماهه با 90تا دخترک نوجوان که من را خانوم معلم صدا می زنن! عشق این حسی که سالها بود گمش کرده بودم و حالا سخت در آغوشم می فشارد ! هر چند روزهای سخت هم کم نبودند ... درد و تنهایی و التهاب ... به هر حال گذشت ... سال جدید نیز بگذرد و سالهای بعد و بعدترهم، چه ما باشیم و چه نباشیم

امیداوام همهگی سال خوبی داشته باشید...

پیشاپیش عیدتون مبارک

این شعر قیصر امین پور را خیلی دوست دارم :

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند                       سالها،هجری و شمسی ،همه بی خورشیدند

از همان لحظه که از چشم یقین افتادند                    چشم های نگران آینه ی تردیدند  

نشد از سایه ی خود هم بگریزند دمی                      هر چه بیهوده به گرد خودشان چرخیدند

چون به جزء سایه ندیدند کسی درپی خود                همه از دیدن تنهایی خود ترسیدند 

غرق دریای تو بودند ولی ماهی وار                           باز هم نام و نشان تو زهم پرسیدند 

در پی دوست همه جای جهان را گشتند                  کس ندیدند در آینه به خود خندیدند 

سیر تقویم جلالی به جمال تو خوش است               فصلها را همه با فاصله ات سنجیدند

تو بیایی همه ساعتا و ثانیه ها                                  از همین روز،همین لحظه،همین دم عیدند

هر چه خاک من است بقای عمر شما

ولسلام نامه تمام!

۲- من هم مثل هر کس دیگری ۲ عدد پدر بزرگ داشتم که متاسفانه حضور  هیچ کدام  را درک نکردم پدر بزرگ پدری که قبل از تولد من از این دنیا تشریف برده بودند و پدر بزرگ مادری هم در سن ۲-۳ سالگی از دست دادم و این عقده ی بی پدر بزرگی را همیشه همراه خودم داشتم و از شما چه پنهان وقتی پیرمردی در کوچه و بازار می دیدم -خصوصا از انها که عینک بزرگ ،عصا و جیب پر از نخود کشمش دارند- بسیار حسرت می خوردم تا اینکه بعد از وصلت با همسر گرامی متوجه شدم که ایشان یک عدد از همین پدربزرگهای گوگولی مگولی- ان هم با عینکی به این بزرگی- دارند! ما را بگویی -حتی بیشتر از شوهر دار شدن - خوشحال بودم که پدر بزرگ دار شده ام !!! البته این شادی دیری نپایید و از انجا که هر کس قدمی دارد و بعضی ها بسیار بد قدم هستند از وقتی ما عروس این خانواده شدیم در پدر بزرگ هم کم کمک اثار بیماری هویدا شد تا اینکه همین هفته ی گذشته -تقریبا ۲۰ روز مانده به جشن عروسی ما- بعد از ۸۵ سال سر دواندن عزائیل ،بلاخره دعوت حق را لبیک گفتند و ما را از دو جهت عزا دار کردند اول از این بابت که دوباره بلکه سه باره بی پدر بزرگ شدم و  بابت دیگر اینکه جشن عروسی که چند ماه است برای فراهم کردن مقدماتش می دوم در لحظه ای به هم خورد! همین

۳- شادی روح این عزیز از دست رفته صلوات !

پ.ن: همچنان ناگهان چقدر زود پیر می شویم!

 پ.ن: این نوشته یک روز تاخیر دارد.

۲-ممنونم از کسی که کمکم کرد تا خوشبخت باشم که خودم باشم! و همین طور ناقص و ناکامل دوستم می دارد و نخواست که تغییرم بدهد. و همفکرخوبی ست و همراهی مهربان و می فهمد قبل از اینکه بگویم و می بخشد قبل از اینکه بخواهم. و این روزهای سخت می ارزد به داشتن چنین همراهی!