اگر دلت مثل ماهی بیرون افتاده از آب

فقط زیر لب بگوید آب آب

و ناگهان راه بیابان را نشانش دهند

یا کار آن ماهی تمام است

یا شاید در آن بیابان چشمه ای نهان ست

پ.ن: دارم رسما می زنم به بیابان ...هویزه، شلمچه ، فکه مرا دریابید.

پ.ن: شنبه مسافر جنوبم ... حلال بفرمایید این مسافر را.

پ.ن: این اولین سالی ست(حد اقل تا جایی که یادم ست) که سال تحویل حرم نیستم .

هر سال هر ساعت شبانه روز که باشد  سال تحویل می روم حرم و بعد یا قبل از مراسم تحویل سری به بهشت ثامن الائمه (قبرستان داخل حرم) می زنم ، به شهدا تبریک عید می گویم  تا اینجا همیشه خوب پیش می رود اما  همیشه در برگشت این قدر شلوغ است و ومجبور می شوم که راه طولانی را میان سیل جمعیت  پیاده بروم  که توبه می کنم از آمدنم و قول و قسم می خورم که سال دیگر هرگز نمی آیم اما باز سال بعد دلم طاقت نمی آورد ....

پ.ن: از شنبه تا 10 روزی نیستم پیشاپیش به همه ی دوستان عید را تبریک می گم و امیدوارم سال خوبی داشته باشید.

خدا حافظ تا سال آینده

گفتا که نوش لعلت ما را به آرزو کشت      گفتا تو بندگی کن کو بنده پرور آید

.............................................................................................بنده پرور آید؟

.......................................................................................................آید؟!!

دمپایی های قرمز پاشنه فلزی ام(تنها کفش  پاشنه  بلند و باریکی  که از 4-5 سالگی تاکنون داشته ام!!!) را هنوز به یاد دارم و انگار همین الان است که  صدای تق تقش توی راهروی خانه ی کودکی هایم  می پیچد و من کیف می کنم.

هنوزخنکی بستنی که انگشت زنبور زده ام را داخلش فرو کردم احساس می کنم.

انگار همین دیروز بود که جلوی آینه ایستادم  و خودم را نمی شناختم.

بادی که روی پشت بام ساختمان دهلاویه چادرم را می رقصاند هنوز هم می وزد و تصویر دشت روبرو و آن اسب بی دهانه و لگام و باد در یالهایش......

هرگز استیصال چهره ی پرستار سرنگ به دستی که رو برویم ایستاده بود و به دستهای سوراخ سوراخم نگاه کرد و گفت:" آخر کجا بزنم ؟" را فراموش نمی کنم، انگار روبرویم است  و می پرسد: کجا بزنم؟ دیگر کجا بزنم؟

صدای نفس های پشت خط تلفن، لکنت و مکثهای طولانی .......

هنوز اشکهای داغ مریم که از شبهای مدینه برایم تعریف می کرد روی دستم می چکد .

هنوز رد تیزی نگاه کسی با من است ، سنگینی نگاهی که هرچه نگاهم را دزدیم و دزدیم و هر چه فرار می کردم باز هم سنگینی اش را احساس می کردم نگاهی که تا مدتها کابوس شبانه ام بود؛ چشمهایی که همه جا دنبالم می کردند...

لحظه ای که سرم را از سجده بلند کردم و آن مکعب سیاه جلوی رویم بود ....

و و و .......چشمها یم را که می بندم تصاویر جلوی چشمهایم رژه می روند:  زخمها ،حسها ، صداها ، کلمات ، رنگها و دردها ........

و بزرگترین چلیک زندگی ام :صدای چلیک برخورد انگشتر عقیق سبزم با پنجره ی ضریح ، صدای چیلیکی که با وجود  آن هیاهو و از آن فاصله به وضوح شنیدم ...... و صدا فقط صدای برخورد سنگ و فلزنبود،  که صدای شکستن من بود .......

 اما مهم اینه که هیچکاک استاد کارگردانی فیلمهای ترسناک مرد ، 60 ساله ی 120 کیلویی،  در پایان می گوید:

 " هیچ وقت در تمام زندگی ام صدای چیلیک بسته شدن در آن زندان را فراموش نکردم!!! هنوز آن چیلیک توی گوشم هست...

پ.ن: حافظه ی آدمی زاد چیز غریبی ست ...

گاهی یک چلیک ، یک نگاه ، یک لبخند، یک حس ، یک لحظه تمام عمر در ذهن آدم تکرار می شه و تکرار می شه و تکرار می شه ..... بعضی چیزها انگار جایی در ذهن رسوب می کنند و برای ابد باقی می مانند...

پ.ن : شما هم از چیلیک های زندگی تون بگید...

در پست بعد من هم چند تا از این چیلیک ها رو می کنم...

+ پ.ن:این ایام شهادت  رو به همه ی دوستان تسلیت می گم.

آدم طبیعی و نرمال کسی ست که روی خط متوسط متولد شود ، روی خط متوسط زندگی کند و حتی روی خط متوسط بمیرد...

اگر بخواهی آدم نرمال و طبیعی باشی باید از همان آغاز روی خط متوسط حرکت کنی،

با قد و وزن متوسط (حدود میانگین وزن و قد بچه ی سالم آدمیزاد) به دنیا بیایی ، درست مطابق  محنی کارت رشدت بزرگ  بشوی  ،همان موقع که دیگر بچه ها زبان باز می کنند، زبان باز کنی ...همزمان با همسالانات راه بروی

حتی بهتراست هوشت هم حد وسط باشد ، اگر بیشتر بفهمی زندگیت نرمال نخواهد بود و فقط رنجت بیشتر می شود اگر کمتربفهمی هم سرت بی کلاه می ماند و همیشه عقب می مانی.

مدرسه هم که رفتی باید سعی کنی نمراتت حد وسط باشد، در درس خواندن هم اگر بیشتر از متوسط باشی فقط رقیب و دشمن برای خودت درست کردی ،و اگر پایین تر هم باشی کودن و بی استعداد نام می گیری.

بزرگتر هم که شدی باید به موقع(همان حدود متوسط سن ازدواج) یک نفر را برای خودت دست و پا کنی ؛ نه زودتر که بگویند هول بوده یا سر گوشش می جنبیده و نه خدای نکرده دیرتر که بگویند ترشیده شدی و بهارت گذشته یا عیب و ایرادی داری.

همسرت هم باید در حد استاندارد باشد تفاوت سنی و قدی وظاهری و  مالی و ... باید در حد نرمال و مورد قبول اکثریت باشد.

به موقع هم باید بچه داری شوی و یک بچه ی طبق استاندارد تحویل جامعه بدهی، البته همان حدود زمانی که اکثر زوجهای دیگر بچه دار می شوند، نه زودتر که بگویند چقدر عجول و دستپاچه و نه دیر تر که بگویند لابد مشکلی دارید.

برای اینکه طبیعی باشی و نرمال زندگی کنی باید همیشه از راهی بروی که همه می روند انتخابی بکنی که دیگران می خواهند ... و حتی به موقع( چیزی حدود متوسط عمر) باید بمیری نه زودتر و نه دیر تر و گرنه بعد از مرگ هم حرف و حدیث پشت سرت هست....

زندگی استاندارد یا رنج متفاوت بودن....انتخاب با خودمان ست

پ.ن:از زمانی که روزهای تولد روزهایی شاد و خوشحال کننده ای بودند مدتها گذشته ...

پ.ن:بچه که بودم دخترک مردنی و  بد غذایی بودم که فقط با تهدید اینکه" اگر غذا نخوری بزرگ نمی شوی" چند لقمه ای را به زور فرو می دادم ....نمی دانم این همه عجله  و اشتیاق برای بزرگ شدن برای چه بود ؟  اگر می دانستم بزرگ شدن این است،هیچ وقت غذایم را تا آخر نمی خوردم و هرگز لب به شیر نمی زدم...

پ.ن:ربع قرن هم گذشت... ناگهان چه زود پیر می شویم!!!

هر وقت که خسته و گرفته ایم شروع می کنیم به بافتن ،چند رجی که می بافیم هر  دو حسابی سر شوق می آییم و مشکلاتمان را فراموش می کنیم من می بافم و او تایید می کند او می بافد من کیف می کنم و گاهی دوتایی با هم می بافیم یکی من، یکی او ،یکی زیر یکی رو....

مهم ترین رویایمان این است که کافه کتابی راه بیاندازیم که هم مکانی فرهنگی ست هم مکانی برای استراحت و گپ و گفت همراه با چای و قهوه ....

کافه را می سازیم و  جزئیاتش را برنامه ریزی می کنیم...برنامه ی معرفی کتاب و فیلم هفتگی می گذاریم ، بحث های سینمایی و تاتری راه می اندازیم یک گوشه از کافه کتاب و سی دی هم برای فروش داریم...

همین طور پیش می رویم که ناگهان صدای جرینگ سکه و پول رویایمان را به می ریزد قبض آب و برق و ...دکوراسیون و سرمایه ی اولیه ی خرید کتابها چی؟

باز هم از تک و تا نمی افتیم و فرض می کنیم خانم بسیار پولدار و با فرهنگی پیدا شده که و ما را کشف کرده و عاشق این همه انرژی و خلاقیت و فکر و ایده ی ما شده!!!!!!! و مرتبا تاکید می کند که نگران هزینه ها نباشید..نگران نباشید....عزیزان  جان من نگران نباشید!!!!

خیالمان که از بابت بودجه راحت می شود دوباره به کافه بر می گردیم و مشغول به کار می شویم...گاهی در کافه بحث  در مورد اوضاع فکری و فرهنگی جامعه بالا می گیرد  بعضی ها وسط بحث حرفهای سیاسی می زنند و انتقادهای تند و تنوری می کنند ،حتی  گاهی وسط یک بحث فرهنگی مثلا  در مورد اوضاع تاتر و سینما چند نفر آدم بی منطق – از همان ها که همه را غیر خودشان بی سواد می دانند- پیدا می شوند که مرتبا  بحث را به هم می زندند و هیجانی می شوند و فحش های... می دهند و فضای فرهنگی کافه ی عزیز ما را به لجن می کشند و ما پشت پیشخان ایستاده ایم و حرص می خوریم و رویاهایمان رج به رج شکافته می شود...

اما اوضاع به همین منوال نمی ماند و دوستان با فرهنگی که در این مدت پیدا کرده ایم (همانها که مشتریان دائم کافه ی ما هستند) به دادمان می رسند و بحث را هدایت می کنند و دیگران را آرام می کنند و قائله ختم به خیر می شود

کافه کتاب ما مرکز رویاهای ماست به این فکر می کنیم که خوب است  در اینده به مجتمع فرهنگی تبدیلش کنیم..

این کافه برای ما جایی ست برای برآوردن نیازها و آرزوهای بزرگ و کوچکمان

در کافه ی ما هم  بحث های پر مایه ی سینمایی و تاتری هست و هم فضای امن و گرمی برای ملاقاتهای دوستانه.

جایی ست برای دیدار با نویسنده ها و مترجمان (!) شاعران و منتقدان محبوبمان

حتی بحث های اعتقادی و سوالات فلسفی مان هم می توانیم آنجا مطرح کنیم  

کار کافه که گرفت دوستانمان هم به کمکمان می آیند دوستان قدیمی که گم کرده ایم را دوباره پیدا می کنیم و یک گروه منسجم تشکیل می دهیم ،همه لباس همرنگ می پوشیم و کارمان را هر روز گسترش می دهیم ،حواسمان هم هست که نه آنقدر سرد و خشن باشیم که مشتریها بپرند و نه آنقدر مهربان باشیم که هی عاشقمان شوند و خون به جگرمان کنند و از کار و هدفمان بمانیم...

همه چیز خوب پیش می رود تا اینکه یک شب که بعد از یک روز کار سنگین توی کافه پشت یک میز نشستیم و کرکره را تا نیمه کشیدیم..همه ی منفی ها حمله می کنند:

 آدمهای بی منطق و بی ادب

 نگاههای متعصبی که دختران کافه دار را به چشم بدی نگاه می کنند

پدر و مادر و خانواده مان که ما چشمشان را روشن کرده یم!!!و مرتبا می گویند چشممان روشن!!!

مامورانی که بخاطر یک حرف سیاسی که یکی از مشتریان زده پروانه ی کسب ما را باطل می کنند

پسران و دخترانی که مکان امن و فرهنگی ما را با پارتی عوضی گرفته اند

مزاحمان خیابانی

غولهای بیابانی.......

همه و همه هجوم می آورند و رویای کافه ی کوچک عزیزما را هزار تکه می کنند....