_ اول هفته ي گذشته عزيز با معرفتي از يك گوشه ي اين دنياي  بي در وپيكر مجازي پيامي فرستاد كه تاتر خوبي در تاتر شهر در حال اجراست و اگر اهلش هستيد بجنبيد .
واز من پاسخ كه داغ دل ما را تازه نكن كه1000 كيلومتر ناقابل از تاتر شهر دورم و در فراغ ديدن يك تاتر حرفه اي ناب مي سوزم
و پاسخ او كه اگر روزي آمدي این طرفها،تاتر رفتنت با من 
  ومن يك درصد هم احتمال نمي دادم كه آخر همان هفته به كمك همان دوست ناديده به روز آخر نمايش برسم
نتيجه اينكه احتمال هيچ چيز در اين دنيا صفر نيست و  ديگر اينكه نسل ادم هاي نازنين هنوز كاملا منقرض نشده
-در اين سفر يكي از خواص جادويي كارت دانشجويي را كشف كردم.
دم در موزه كه رسيديد كارت را مانند نشان مخصوص حاكم بزرگ  ميتي كمون بالا بگيريد ، مسئول فروش بليط به شما احترام خواهد گذاشت
نتيجه اينكه كارت دانشجويي خواص كشف ناشده اي دارد
-اگر در موزه با توريست هاي خارجي مواجه شديد و  چند كلمه دست وپا شكسته با انها صحبت كرديد و با لبخند به شما گفتند   
you are beautiful
و چيك چيك از شما عكس گرفتند
 لطفا جنبه داشته باشيد ،  يكي از دوستان من كه جنبه نداشت به بد حالي دچار شد تقريبا بي هوش شد و هر چند وقت يكبار به  كه به حال مي امد مي گفت :

,I am،   I am beautiful

 نتيجه اينكه كمي جنبه بد  نيست ودیگر اینکه  این خارجی ها هیچ چی حالیشون نیست
ـ با يكي از دوستان عزیز اين دنياي مجازي نيز قرار ها داشتيم براي ديدار و... كه سعادت نداشتيم وميسر نشد
نتيجه اينكه با افراد تازه متاهل ـ هر چه قدر هم که عزیزـ قرار مدار نگذاريد

_ توي اين چند روز بيشتر از هر زمان ديگري متلك شنيدم و مورد لطف قرار گرفتم اون هم از هم جنسان خودم كه چون آنها هم در اين مدت بيش از هر زمان ديگه اي روا و يا ناروا  در خيابان توسط زنان پليس محجبه مورد عنايت قرار گرفتند  و به نشان اعتراض  با کنایه ای یا نگاه عاقل اندر سفیهی  به من وامثال من  واکنش نشون می دن

خيالي نيست اما

يك تجربه ي مهم : اگر چيزي رو مي خواهي خراب كني بد ازش دفاع كن

وحالا منم و تجربه هایی ناب، یک بغل کتاب نخوانده، دو جیب خالی ،کلاس های ۲در شده،پایانامه ا ی وامانده،تنی خسته و روحی که مانند بادبادک در آسمان می چرخد...........

لطيف وعميق بود مثل  داستانهايش

 از عشق گفت از نگاهش به دنيا ورنج هايش
دوست داشتني و مرموز بود مثل كتابهايش
از عشقي گفت كه نمي ميرد كه زنده مي كند، سرد نمي شود كه مي سوزاند
خواندن وشنيدن اين كلمات برايم  لذت بخش  است  اما از طرفي وقتي به انها فكر مي كنم بهم مي ريزم رنج مي برم ،له مي شوم
وقتي هرچه نگاه مي كني تا چشم كار مي كند عشق هاي رنگي و سطحي  مي بيني وقتي اكثر ادمها امروز عاشقند وفردا فارغ
 در روزگاري كه بي حرمت ترين كلمه عشق است روي ديوار كوچه نوشته عاشقم روي در توالت نوشته دوستت دارم روي صندلي اتبوس نوشته عشق مني
شنيدن از عشق انساني وعشق واقعي جزء اينكه انسان را  رنج بدهد  و داغ دل را تازه كند به چكار مي ايد
هر چند اگر اين داستانها و فيلم ها نبودند كه گاهي يادمان بياورد عشقي غير از اين اسباب بازي هاي رنگ به رنگ  دستمالي شده هم وجود دارد، شايد تا به حال عاشقي به كل فراموشمان شده بود.
بنويس اقاي مستور از عشق بگو وداغم را تازه نگهدار

قسمتی از زندگی نامه اش:

من در صفر متولد شدم. در محيطي كه به لحاظ فرهنگي و اقتصادي و اجتماعي با معيارهاي امروز و حتي همان روز حداكثر نمره اي كه مي شود به آن داد صفر است
خيلي زود فهميدم كه با بچه هاي كوچه، بچه هاي سينما و فوتبال و تيله بازي و دوچرخه سواري و بستني فروشي و حتي درس خوان و مؤدب ـ كه گاه تك و توك در آن جهنم پيدا مي شدند ـ كمي فاصله دارم.
كمي تفاوت دارم. اين تفاوت اصلا ربطي به بهتر بودن و بدتر بودن ندارد.
فقط نوعي تفاوت بود. تفاوت و تمايز در تجربه كردن و البته خيال.
 وقتي بعد از بازي هاي تمام نشدني‏مان، ظهري، عصري يا شبي، از يكي از آن ها جدا مي شدم و هركس به طرف خانه‌ي خودش مي رفت من اغلب برمي‌گشتم و لحظه اي به آن كه دور مي شد نگاه مي كردم.
هيچ وقت هيچ كدام از آن ها برنگشت تا مرا نگاه كند. اين يكي از آن تفاوت ها بود.

قسمتي از شعر ش:

به ارتفاع ابديت دوستت دارم
حتي اگر به رسم پرهيزکاري هاي صوفيانه
از لذت  گفتنش امتناع كنم

قسمتی از کتاب روی ماه خدا راببوس:

كاش يك تكه سنگ بودم. يك تكه چوب. مشتي خاك. كاش يك سپور بودم. يك نانوا. يك خياط. دستفروش. دوره گرد. پزشك. وزير.يك واكسي كنارِ خيابان. كاش كسي بودم كه تو را نمي شناخت. كاش دلم از سنگ بود. كاش اصلا دل نداشتم. كاش اصلا نبودم.كاش نبودي. كاش مي شد همه چيز را با تخته پاك كن پاك كرد.
 آخ مهتاب! كاش يكي از آجرهاي خانه ات بودم. يا يك مشت خاك باغچه ات. كاش دستگيره اتاقت بودم تا روزي هزار بار مرا لمس كني.
 كاش چادرت بودم. نه، كاش دستهايت بودم. كاش چشمهايت بودم. كاش دلت بودم .نه، كاش ريه هايت بودم تا نفس هايت را در من فرو ببري و از من بيرون بياوري. كاش من تو بودم. كاش تومن بودي. كاش ما يكي بوديم. يك نفر دوتايي

 اما نه در دنيايي كه چشم ها تن ها را مي كاوند نه نقش ها را
برداشت آخر 
تاتر وبعد از ان سینما جزئ آرزوهاي  دور من هستند ،دور بخاطر اينكه به هر دلیل(شاید بی استعدادی یا بی عرضگی خودم) در مسير ديگري افتادم ، از راهي كه آمدم پشيمان نيستم اما گاهي كه فيلم يا تاتر زيبايي مي بينم چيزي در دلم زنده مي شود چيزي شبيه حسرت چيزي از جنس آرزو
برداشت آخر

اگر روزي در بهشت روي تخت هاي انچناي زير درختهاي اينچنيني نشسته بوديد و اعلام كردند گروه تاتري از بچه هاي جهنم براي اجراي برنامه به بهشت مي ايند ، خوب به نمايش توجه كنيد نقش اول تاتر منم ، برايتان دست تكان خواهم داد

پ.ن: هر وقت به فروپاشی اول شخص مفرد(امین عظیمی )ودایره‌ی بازی(افشین هاشمی) سر می زنم بدجور هوایی می شوم

فكيف حيلتي.........تو بگو چه  گلی به سرم بگیرم
يا ستار العيوب...اي خدايي كه گندهاي من را لاپوشاني ميكني
ويا كاشف الكروب.............و حلال مشكلاتي
اغفر ذنوبي كلها..............شتر ديدي نديدي
بحرمة محمد وال محمد..به گل روي حضرت محمدص وخانواده نازنينش
يا غفار يا غفار يا غفار......خیلی باحالی خیلی باحالي خیلی باحالی
پ.ن :ما برون را ننگريم و قال را    ما درون را بنگريم وحال را
پ.ن: اينجانب در كنكور پس از ماهها تلاش عربي را 16 درصد زدم
 پس لطفا اسم اينها را ترجمه نگذار                                                

از جمله علایق من خواندن وشنیدن سرگذشت آدمها ست(از زندگی نامه پیامبران وائمه و شهدا گرفته تا کارگردانان ونویسندگان و هنرپیشه ها و.....)

یکی از این زندگی نامه ها که تازه خواندم وخیلی به دلم نشست کتاب "شما که غریبه نیستید" روایت هوشنگ مرادی کرمانی(نویسنده ی قصه های مجید،مهمان مامان و خمره و...)از کودکی تا۱۹ سالگی خودش است.

فقر ،تنهایی،ترکه وفلک،بی مادری،مردودی، بچه سرخور و....

هنر مرادی کرمانی ست که از این اجزا داستانی جذاب وشیرین تعریف می کند ،کتابی سرشار از توصیفات زیبا وشیرین از لحظات سخت وتلخ. چنان که بارها همزمان باعث بغض ولبخند می شود.

در این قصه شخصیت سیاه وجود ندارد همه حق دارند حتی کسانی که  او را آزرده اند یا تحقیر کرده اند همه حق دارند حتی معلمی که بخاطر انشائ تقدیر از مرده شور ها او را مردود کرد حتی همه ی دخترانی که بخاطر جوش های صورتش عاشق او نمی شدندو...

هیچ کس را متهم نمی کند و از کسی کینه ای به دل ندارد.

هوشنگ مرادی کرمانی مهربان است ولطیف توی تنهایی وسختی کویر ریشه گرفته است مثل درخت گز

(توي پست بعدي مي خوام از يكي از اين آدمها بگم)