مادرم می گوید:احمق نشو،  لگد به بختت نزن

شعار تبلیغاتی روژ لب رایدینگ هود با رنگ ثابت مکس فکتور این است:

هر وقت سرخوش و غمگين  خجالتي وچشم سفيد  گيج وتيز  ومتناقض بودم .... حالم خوب است
هر وقت دیدی نيشم مدام باز است و اشكم به راحتي جاري ست و خنده وگريه ام قاطي ست از ته دل مي خندم وقتي هنوز چشمم خيس اشك ست ويا گريه مي کنم با لبخندي گوشه لبم ....  حالم خوب ست
هر وقت خواب وخوراكم  مرتب نبود و كمربندم را دو دور كمرم مي بستم تا شلوارم سر جايش بماند شب دير مي خوابيدم وصبح زود مي پريدم.... حالم خوب است
 هر وقت صبح ها سر كلاس مي رفتم ظهر سينما وعصر سر كار وشبها مثل رعد وبرق وارد خانه شدم....  حالم خوب است
هر وقت از كنارت كه رد شدم سر به سرت گذاشتم ،پايت را لگد كردم ، موهايت را به هم ريختم ،...... حالم خوب است
هر وقت حالم را پرسيدي و درست جوابت را ندادم طفره رفتم و پيچاندمت ....يعني حالم خوب است
،اوضاع رو به راه است و همه چيز طبيعي ست
هر وقت ساكت وآرام ومتين بودم ....حالم خوب نيست
هر وقت  خنده هايم شبيه شكلك شدند و اشك هاي بي بهانه ام ته كشيدند .... حالم خوب نيست
هر وقت ديدي  آب زير پوستم آمده و زياد مي خوابم....حالم خوب نيست
هر وقت آرام وسر به راه يكراست از دانشگاه خانه آمدم ومثل سايه توي اتاقم خزيدم ..... حالم خوب نيست
هر وقت از كنارم رد شدي يا از كنارت گذشتم ودر امان بودي....  حالم خوب نيست
 هر وقت حالم را پرسيدي وصاف وساده گفتم كه خوبم و اصرار داشتم كه باور كني ..... يعني حالم خوب نيست
 خرابم و يك جاي كارم مي لنگد

امروز تولد مردي ست كه بزرگترين معجزه اش اين بود كه انساني بود مثل ما(قل انما انا بشر مثلكم)با همين جسم ضعيف ، همين نفس سركش ، با همين خستگي ها وترديدها اما حبيب خدا ناميده شد رفيق خدا شد   دود برمحمد آل محمد
امروز تولد مردي ست كه هنوز دنيا نيامده بود پدرش را از دست داد در كودكي مادرش را از دست داد ، در نوجواني پدربزرگش را از دست داد وهمسرش را كه به او عشق مي ورزيد را خودش به خاك سپرد  َ شش فرزند داشت كه پنج تا ي آنها(دو پسر وسه دختر)در كودكي ونوجواني از دست رفتند وفرزند ديگر پاره تنش فاطمه س بود كه كمي بعد  زخمي وخسته به پدرش پيوست ....

كاسه اي را كه به مهر به دستت دادم را شكستي.

باغ هاي كندولوس فيلم كامل و بي نقصي نيست

خسته بود زخمي بود ،ما بود
چند تكه و نخ نما بود، اما بود
پريشان ودر به در بود ،اما بود
ياغي ورميده بود ،اما بود
روز ها آخرتوي بيابانهاي جنوب هي بهانه مي گرفت كه بماند
چند بار گوشه اش به سيم هاي خادار گرفت
از بس كه شيطنت كرد
 هرچه كردم كه آرام شود رام شود مي گفت : اين همه لكه و زخم  به خاطر كارهاي توست حالا چند روزي تو دنبال من بيا
مي گفتم :اين تن را چه كنم  سنگين است ودست وپا گير طاقت اين همه را ندارد
 توجهي نكرد وهر چه بار و وصله كه بر دوش داشت رها كرد
سبك وبرهنه توي بيابانه مي دويد    
از بس كه تنم را اين طرف آن طرف كشيد خسته ام كرد
روز آخر رهايش كردم آمدم  همانجا پيش شهدا ماند
حالا حتي براي رم كردن هایش دلتنگم
مي ترسم روي مين برود
مي ترسم طرف مرز برود
مرزهاي شلمچه همانجا كه مي گفتند از همه به كربلا نزديك تر ست
اگر برود من با اين تن بي روح چه كنم
اي كاش پيشش مي ماندم
اين روز ها كه مي گذرد هر روز احساس مي كنم كه روح مرا باد برده است

غم ،غم مبهم