در جشنواره فيلم كوتاه ديني (جشنواره رويش امسال)يك فيلم كوتاه بسيار عالي ديدم به نام هنر پيشه نقش كوتاه از بهزاد نعلبندي . فيلم، زندگي ودر گيري هاي هنرپيشه يك فيلم را روايت مي كند كه نقش بسيار كوتاهي(نقش رؤياي ذهني يك نويسنده ) دارد ولي بسيار در گير اين نقش شده ومدام از پيشينه وجزئيات زندگي اين نقش از كارگردان فيلم سؤال مي كند، ولي كارگردان كه انسان عميقي نيست و گويا از ساختن فيلم هدف ديگري دارد!!! به سوالات دختر جواب سر بالا ونا مشخص مي دهد و در نهايت وقتي از سوالات بي شمار دختر خسته مي شود،به دختر مي گويد:" اين يك نقش كوتاه وحاشيه ايه وتاثير مهمي در كل فيلم نداره اينقدردر مورد اون وسواس به خرج نده."
از طرف ديگر دختر هنر پيشه درگير بيماري لاعلاج مادرش ست كه گويا سرطان پيشرفته د ارد وبراي نگهداري ازاو يك دختر جوان دانشجو را استخدام كرده است و در پايان روز اولي كه دختر دانشجو از مادرش پرستاري كرده متوجه مي شود كه دختر( بر خلاف آنچه او فكر مي كرده است) دانشجوي فلسفه است نه پرستاري واز اين مسئله بسيار ناراحت مي شود وبا دختر دانشجو برخورد تندي مي كند . در آخر دختر دانشجو برايش توضيح مي دهد كه او هم مبتلا به بيماري مادر هنر پيشه است وهدف او از پرستاري اين است كه روند بيماري اي كه خودش هم با آن در گير است را ببيند.
(دختر دانشجوبه هنر پيشه) : مي دو ني اين بيماري از كجا شروع مي شه؟ از جايي كه يك سلول (هر چند كه نقش مهمي هم نداشته باشه) كارش را درست انجام نده وبه شكل غلطي تقسيم بشه ، به همين راحتي ،مثل يك شوخي مي مونه .
-هر كدو م از ما اندازه ي يك سلول، يك ذره در اين عالم هستيم بعضي ها وظايف حياتي تري دارند وبعضي هنر پيشه ي نقش هاي كوتاهتري هستند اين بستگي به خود ما داره كه غده ي سرطاني بشيم يا موجب حيات.

گفت:جمله خلق را ديدم كه چون گاو وخر از يك آخور علف مي خوردند .
يكي گفت :خواجه تو كجا بودي ؟
گفت: من نيز با ايشان بودم ، اما فرق من آن بود كه
ايشان مي خوردند
و مي خنديدند
وبرهم مي جستند
ومي ندانستند ،
من مي خوردم
ومي گريستم
وسربه زانو نهاده بودم
ومي دانستم.
( احمد خضرويه ي عارف)

يکشنبه 18 ژوئيه 2004 سايت خبری بی بی سی

(دکتر ندیمی سریال شب دهم ):همیشه یا نمی رسیم یا وقتی می رسیم که دیگه دیر شده

باز امشب هوس گريه ي پنهان دارم.............. ميل شبگردي در كوچه ي باران دارم
كسي از دور به آواز مرا مي خواند................ از دل اين شب پر راز مرا مي خواند
راهي ميكده ي گمشده ي رندانم ................ من كه چون راز دل مي زدگان عريان
بايد از خود بروم تا كه به او بازآيم................... مست تا بر سر آن راز مگو باز آيم
ابر پوشانده در مخفي آن ميخانه .................. پشت در باغ وبهار است ومي وافسانه
خِردخُرد همان به كه مسخر باشد................. عقل كوچكتر از آن است كه رهبر باشد
تا كه شيرين كندم كام و برد تشويشم........... آن مي تلخ تر از تلخ بنه در پيشم
(مرحوم احمد زارعي)

مي گفت: فكر مي كردم اگه پول نداره

این عکس از نلسون عکاس فرانسوی ست او چندی پیش به ایران سفر کرد وموضوع عکاسی خودش را در ایران جراحی بینی قرارداد اون درتوضیح عکس هایش در ایران کلامش را بااین جمله 'Kill me but make me beautiful'ا شروع کرده

-دماغم به بيني سربالاو پر افاده اي كه از كنارش رد مي شود نگاه مي كند ،سعي مي كند غوزش را صاف كند وسرش را كمي بالاتر بگيرد ، ازطرف ديگرش

حدود 10 سال پش ليلا (يكي از حدود 20 دختر خاله ام!)ازدواج كرد .عروسي خوب وشادي بود.تا مدتها بعد خاله زاده هايم (6-7تا فسقلي 3-8 ساله)بازيي داشتند به نام ليلا بازي . يكي ليلا مي شد وتور مي انداختند سرش وبقيه دست و هلهله مي زدند و لي لي لي لي لي

كوچكتر كه بودم وقتي راهپيمايي هاي سالگرد22 بهمن مي رفتيم وهمراه جمعيت فرياد مي زدم مرگ برشاه همه اش منتظر بودم تانكها بياند ،سربازها تير اندازي كنند وما بدويم وفرار كنيم (مثل فيلم هاي مستند تلوزيون) وتعجب مي كردم هلي كوپترها چرا بجاي تير باران كاغذ وگل بر سر تظاهر كنندگان مي ريزند؟ وقتي فهميدم شاه سالهاست مرده واز سرباز وتانك وتعقيب وگريز وهيجان خبري نيست راه پيمايي ومرگ بر شاه گفتن برايم بي معنا شد.

هو الطيف هوالطبيب هوالحبيب