از طرفی حفظ و مصلحت نظام و تایید رهبری و خون شهیدان و ادعای دیانت و شادنکردن دل دشمنان و .....از یک طرف ظلم و سرکوب و دروغ و سانسور و باتوم و زنجیر و لباس شخصی و دورویی و ....

از طرفی دینم می گوید ظلم را تحمل نکن دروغ را تحمل نکن از طرفی اعتقاداتم  ملزمم می کنند به اطاعت از رهبری و حفظ نظامی که با خون هزاران جوان پا گرفته!

به علی قسم  من دیده ها و شنیده هایم  را از بی بی سی و سی ان ان و بلندگوهای استکبار نگرفتم....

حمله به مردم معمولی و تهدید و سرکوب و قطع سیستم های ارتباطی را خودم دیدم خودم شنیدم

آنها که توی خیابانها هستند هانی و نجمه و فاطمه و عطی و ...خواهران و برادران من  هستند که به سر هر کدامشان قسم می خورم و به هیچ کدامشان از انگلیس تلفن نشده که برو خیابان و شلوغ کن ....

کلافه ام گیجم عصبانی ام خسته ام  زیر لب امن یجیب می خوانم راه می رم... راه می رم

این مملکت روزهای سخت زیادی داشته انقلاب ،درگیریها جنگ ۸ ساله اما این روزها به نظرم روزهای سخت تری ست  ......  روزهای انقلاب در مقابل بی دینی و طاغوت بود در جنگ روبرو دشمن متجاوز بود اما این روزها هر دو طرف حرف از دین و حفظ مملکت و امام و قانون می زنند  این برادر کشی ها آتشم می زند ... 

 پ.ن: قابل توجه دوستانی که من را حواله می دهند به فصل الخطاب و اظهار تاسف و تعجب می کنند از اینکه هنوز گیج می زنم:

حضرت علی ع در نهج البلاغه دومین وظیفه ی مردم نسبت به حکومت  را این می داند که مردم باید حاکم جامعه ی اسلامی را در خلوت و اشکار نصیحت کنند و آخرین حق هم البته اطاعت از حاکم است.

توجه که داشتی حضرت علی ع وظیفه ی مردم می داند که حاکم جامعه را نصیحت کنند پس راه نقد و نظر و اعتراض حتی بر سخان رهبر هم بسته نیست و ولایت معنی اطاعت بی چون و چرا نمی دهد.

آقایان عزیز دعوا سر قدرت و میز ریاست جمهوری ارزانی خودتان اعتماد از دست رفته ی ما را به ما بگردانید!

خسته ام از بحث های بی پایان و بی نتیجه از جستجوی حقیقت و عدالت که گم شدها ی این روزها!!!

حکومت به کفر می ماند ولی به ظلم نه!!

                                                   همین

- چیزی که در عربستان نسبت به سفر قبلی ام تغییر کرده بود وسیع شدن تبلیغات وهابیت خصوصا در مسجدالنبی بود هر روز وقتی منتظر باز شدن در روضه ی پیامبر بودیم یک خانم پوشیه زده یک ساعت تمام به فارسی سلیس در مورد وهابیت سخنرانی می کرد و خلاصه و جان  کلامش این بود: " هرچه اونها(وهابی ها) انجام دهند و اعتقاد دارند عین سنت رسول الله  و دستورات خدا است و هر چه ما (شیعیان) انجام می دهیم و به آن معتقدیم از خودمان در آوردیم!!!!"

- وقتی ما از ایران رفتیم همه جا امن و امان بود اما وقتی برگشتیم چهره ی شهر کاملا عوض شده بود بنرهای تبلیغاتی پارچه های رنگی  بوق ماشینها و تجمع آدمها....

و البته آتش بیار معرکه مناظره های تلوزیونی کاندیداها که خلاصه و جان کلام هر کدامشان  این بود : " آنچه من می گویم حقیقت محض است و آنچه دیگران می گویند جز دروغ و  عوام فریبی چیزی نیست."

-اوضاع بدی شده این روزها .....  

متاسفانه این تصویر قالبی ذهن من _ و خیلی های دیگر_ از مسجد است ، همانجا که باید خانه ی خدا باشد و اغلب نیست.... (می دانم که مساجد با صفای کوچک و بزرگی در جای جای شهر من و تو هست اما قبول کن که اغلب مساجد ما بی نور و رونق و بی جذابیتند...)

فقط مسجد گوهرشاد بود که به خانه ی خدا می مانست با آن گنبد فیروزه ای چشم نواز ، فضای معطر ، کبوترهای ازاد ، کاشی کاری های بی نظیر و جوانهایی نورانی که گوشه گوشه ی مسجد خلوت کرده اند و بچه هایی که توی صحنش دنبال کبوترها می دوند .

یک نماز صبح که توی تاریک روشن هوای انجا بخوانی دیگر نمی توانی دل بکنی از خانه و از صاحب خانه....

بعدها که نصیبم شد و مسجدالنبی را دیدم و عطر روضه ی پیامبر را بوییدم فکر کردم بی شک اینجا خانه ی خدا ست.

اما بعد مسجدالحرام،شبهای مسجدالحرام من را کشت.

آن مکعب سیاه در میان و زائرینی در گردش ،اغلب با لباس سفید و تک و توک جای بوسه ی خدا روی پیشانیشان پیدا، می گفتی کهکشان از آسمان به زمین افتاده...

مسجدالحرام مسجدی بود که بیش از هر جای دیگری خانه ی خدا بود ...

و چقدر کم بهره بردم از آن دریا و چقدر تشنه ماندم هنوز....

و در کمال ناباوری هفته ی آینده مسافر همان خانه ام !!! با همسفری همراه و نازنین،فکر نمی کردم دیگر سحرهای مدینه و شبهای مسجدالحرام را ببینم اما همیشه لطف خدا بیش از لیاقت و تصور ماست....

این مسافر را حالا کنید.

پ.ن: این پست به دعوت این دوست عزیز نوشته شد

*اسم کتابی زیبا از فاطمه شهیدی

همیشه دوست داشتم معلم باشم درس دادن و سرکله زدن با بچه ها رو دوست دارم. لحظاتی که   توی چشمای شاگردام می بینم که  آنچه رو که با هزار ادا و تیاتر و قصه تلاش کردم بشون یاد بدم رو فهمیدن ،بهترین لحظات عمرمه.

وقتی شاگرد یاغی و کله شق دیروز از در دوستی در میاد با تمام وجود لذت می برم. وقتی درسی که تا پارسال ازش متنفر بودن  به کتاب دوست داشتنی امروزشون تبدیل می شه احساس می کنم که هستم و مفید هستم.

البته روزهای سخت و خستگی هم هستند لحظاتی که از کوره در می رم و بعد پشیمون می شم لحظاتی که هیچ تشویق و تکنیک تربیتی  جواب نمی ده. لحظاتی که کنترل شیطنتهاشون برام غیر ممکنه و....

دوست دارم معلم باشم      دوست دارم معلم خوبی باشم     دوست دارم بهتر از این باشم....

من خوبم و زنده ولی متاسفانه تا مدتی به نت دست رسی ندارم و مثل معتادها از بی نتی خمارم !امیدوارم به زودی  یک پول قلمبه بی زبون از جایی برسد تا ما برای خونمون یک کتابخانه ی کوچولوی خوشگل بخریم و کتابهای بیچاره را از سرگردانی در این کارتن و اون کارتن نجات بدهیم و بعدش هم یک کامپیوتر بخریم تا من دیگه خماری نکشم و مطالب شما رو بخونم و هر روز اپ کنم   و گاهی بزنم به وبگردی و سر از کوچه پس کوچه های ندیده ی دنیای مجازی در بیارم و..... فعلا که فقط با خیال بافی سرگرمم تا ببینیم چه می شود !

                                                                  مثل تولد!

                                                                 مثل مرگ!

حالا که نگاه می کنم می بینم در کل  سال 87 سال خوبی برام بود یک شروع زیبا در جنوب یک سفر عالی همراه با تاتر و کتاب ، همراهی 6 ماهه با 90تا دخترک نوجوان که من را خانوم معلم صدا می زنن! عشق این حسی که سالها بود گمش کرده بودم و حالا سخت در آغوشم می فشارد ! هر چند روزهای سخت هم کم نبودند ... درد و تنهایی و التهاب ... به هر حال گذشت ... سال جدید نیز بگذرد و سالهای بعد و بعدترهم، چه ما باشیم و چه نباشیم

امیداوام همهگی سال خوبی داشته باشید...

پیشاپیش عیدتون مبارک

این شعر قیصر امین پور را خیلی دوست دارم :

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند                       سالها،هجری و شمسی ،همه بی خورشیدند

از همان لحظه که از چشم یقین افتادند                    چشم های نگران آینه ی تردیدند  

نشد از سایه ی خود هم بگریزند دمی                      هر چه بیهوده به گرد خودشان چرخیدند

چون به جزء سایه ندیدند کسی درپی خود                همه از دیدن تنهایی خود ترسیدند 

غرق دریای تو بودند ولی ماهی وار                           باز هم نام و نشان تو زهم پرسیدند 

در پی دوست همه جای جهان را گشتند                  کس ندیدند در آینه به خود خندیدند 

سیر تقویم جلالی به جمال تو خوش است               فصلها را همه با فاصله ات سنجیدند

تو بیایی همه ساعتا و ثانیه ها                                  از همین روز،همین لحظه،همین دم عیدند